Regelmatig werd ik door Thea Schoenmaker en Alistair Payne op de hoogte
gehouden van de vorderingen in Engeland.
Echter het zat Alistair niet mee. Hij vond veel namen en geboortedata
die bijna
overeen kwamen met mijn gegevens. Maar na definitieve navraag bleek geen
van allen de juiste persoon te zijn.
In September 2006 kreeg ik zelfs het advies mijn gegevens nog eens op
waarheid
te controleren. Hiertoe bracht ik in oktober wederom een bezoek aan het
Jugendamt te Westerstede en de Kerkarchieven van Bad Zwischenahn.
Maar het bleek, dat
al mijn gegevens correct waren!
In het Kerkarchief vond ik zelfs nog mijn dopings bewijs, waarvan
men mij
een kopie overhandigde.
Thea Schoenmaker
from Liberation Children Org. informed me regularly
about Alistairs progress in the UK.
Alistair had some bad luck, many names, no match.
inschrijfnummer
17 vermeld, dat ik op 8 februari 1948 gedoopt ben.
Intussen had ik een lijst samengesteld uit het Duitse telefoonboek van
alle "Dunbars"
die ik kon vinden. Bij toeval ontdekte ik namelijk op internet, dat er
enkele Dunbars
in Duitsland woonden. Het zou toch best kunnen zijn, dat de Dunbar die
ik zocht
gewoon in Duitsland was blijven wonen?
You never know ! Zo groeide mijn lijst tot ongeveen 62 Dunbars. Ik besloot ze
allemaal te bellen, want
het aantal was te overzien en ik zou Alistair hiermee niet voor de
voeten lopen.
Na een paar dagen had ik ze allemaal gehad maar geen enkele in Duitsland
woonachtige Dunbar bleek familie of enig andere betrekking tot mijn
vader te hebben.
Ook van de in Nederland wonende Dunbars maakte ik zo'n lijst.
Dat bleken er maar drie te zijn. Maar ook dit plan verliep zonder
resultaat.
Twee bleken ook geheel geen verwantschap met "mijn" Dunbar te
hebben en de
derde was gewoon nooit thuis!
Meanwhile I selected a telephonelist of al Dunbars in Germany and Holland.
There was a list over 60 Dunbars. I decided to phone them all one by one.
It wouldn’t bother Alistair in his search in the UK.
After a while I had called them all, without any result.
Only one I couldn't reach. That one lived in Holland, but they didn.t
answer the phone.
Tot overmaat van ramp gaf de Vereniging Bevrijdingskinderen aan met
haar
werkzaamheden te stoppen, omdat er de laatste jaren nauwelijks
nog
vaders
van bevrijdingskinderen gevonden werden.
Dat was voor mij een grote teleurstelling, temeer omdat Alistair geen
vorderingen maakte en ikzelf met mijn telefoonlijst ook niets wijzer
was geworden. Some more
bad luck: the Assosation of Liberation Children discontinued
their activities. Tome
it was a big disappointment as Alistair didn’t make
any progress.
Begin oktober 2006 besloot ik mijn zoektocht af te ronden. Ik had immers
een naam
en ik wist dat het een Engelse soldaat was. Daar kon ik mee leven.
In diezelfde periode vierde ik mijn verjaardag en juist die avond sprak
ik met een
goede vriend over mijn voornemen. Hij was van mening dat ik nog een keer
al mijn
contacten moest checken om dan pas definitief af te sluiten.
Zo geschiedde.
Na een paar weken belde ik ook nog eens het nummer van die ene Hollandse
Dunbar
die nooit thuis was . . . . . . : Good evening, Glen Dunbar speaking! Ik vertelde mijn verhaal en het viel mij op, dat gaande het gesprek
het steeds
stiller werd aan de andere kant van de lijn, alsof hij aarzelde -
nadacht of zoiets !
Toen zij hij, dat het adres, dat ik noemde, van zijn grootvader was.
Niet in Manchester, maar in Denton.
Denton ligt tegen Manchester aan en het stadsgebied wordt
in districten verdeeld.
Misschien kon Alistair daarom niet de juiste Dunbar traceren ??
In ieder geval leek het er sterk op, dat ik de naald in de hooiberg
gevonden had!
Glen zou nog datzelfde weekend naar Engeland vliegen en zijn familie
informeren
over mijn zoektocht en de gegevens doorspreken. Daarna zou hij mij over
de
afloop informeren wat de familie er van vond.
Begin november kreeg ik bericht van Glen, dat de gegevens overeen kwamen
met
die van Glens oom, een broer van zijn vader dus. Ook was er nog een
tweede broer
en twee zussen. Allen nog in leven.
Helaas was mijn vader reeds in mei 2005 overleden..
Erg jammer.
Ook bleek dat hij niet Jack, maar Alan heette.
Verder waren alle andere gegevens correct.
In december kreeg ik van Glen te horen, dat de twee zussen graag
eerst
telefonisch contact met mij wilden.
Vlak voor de Kerstdagen 2006 sprak ik voor het eerst met mijn "nieuwe
tantes".
Een fantastische ervaring.
We spraken af, dat ik eerst een gesprek met Glen in Nederland zou
hebben,
alvorens verdere stappen te ondernemen.
In Harderwijk ontmoetten we elkaar, Glen met zijn vrouw Carol. Het werd
een
geanimeerd gesprek, alsof we elkaar al jaren kenden. Ik toonde Glen alle
documenten die er op wezen, dat Alan Dunbar mijn vader kon zijn.
Hij vond het erg indrukwekkend en stelde voor, dat ik binnenkort zijn
familie
in Engeland zou ontmoeten.
Final
In 2006 I decided to end my search.
The search in England got stuck and my telephonelist
brought no solution.
In Oktober I cleaned up all of my paperwork and tried for the last time
to
get in tough with Dunbar living in Holland.
This time someone answerred the phone: Hello…..
After I told him my story he told me the address I mensioned was his
grandfathers in Denton Manchester.
Did I find the needle in the haystack ??
Perhaps that’s why Alistair couldn’t find the address because Denton is
an other district in Manchester ?
Glen Dunbar told me on the phone he would fly as soon as possible to England
to visit his father and his aunts to inform them about this case.
After a while he informed me my fathers name wasn’t Jack but Alan.
Unfortunately he died in 2005.
But all other data were matching. So finaly I found my family.
Glen also told me the family would like to meet me and my wife.
Therefore I proposed Glen to meet him first in Holland to talk
it all over and to show him my searchdocuments. He agreed.
We met in Harderwijk.
He was impressed and he encouraged me to meet
the family.
