De eerste stappen
Eigenlijk had ik helemaal geen plan, geen idee waar ik beginnen moest.
Bovendien hadden de brieven aan het Rode Kruis niets concreets opgeleverd.
Zelfs geen advies waar en aan wie ik mijn vragen verder kon richten.
In 1994 besloot ik Het Gemeentehuis in mijn geboorteplaats Bad Zwischenahn (D)
aan te schrijven met het verzoek om mij een afschrift van mijn geboorteoorkonde
te verstrekken en of er verdere gegevens bekend waren over mijn familieleden die
destijds in Bad Dreibergen gewoond hadden.
In diezelfde brief had ik ook aangegeven wat de reden van dit verzoek was:
"Ich suche meinen Vater!"

The first steps
I had no idea where or how to start a search like this.
My letters addressed to the Red Cross didn’t bring me any clues.
Than in 1994 I started questioning members of the Townhall 
Bad Zwischenahn, where I was born.
They provided my own Birthcertificate but questions about my biological
father could not be answered, though I mentioned them in my letter:
“I am looking for my father!”



In de zomer gingen we naar het gemeentehuis Bad Zwischenahn in Duitsland.
Een afschrift van mijn geboorteoorkonde lag reeds op mij te wachten. 
Tot mijn verrassingen kreeg ik ook nog een kopie van de huwelijksakte van 
mijn moeder.
Mijn moeder was van 1948 tot 1950 getrouwd geweest met Heinz Volkmann.
Dus daar kwam de naam "Volkmann" vandaan !
Maar op de vraag, "hoe ik mijn biologische vader kon vinden",  kreeg ik geen
antwoord.

The same year again I visited the Townhall Bad Zwischenahn. 
Surprisingly I got my mothers Marriagecertificate 1948. 
That revealed why I was called “Volkmann”.
My mother had a short marrige with Mr. Volkmann. (-1950).
But again I got no answers about my biological father.



Een jaar later (1995)
Omdat de trouwakte met de hand geschreven was kostte het mij veel tijd om
alles te ontcijferen. Het handschrift was in z.g. Sutterlin - Alt Deutsch geschreven
en daarom voor mij lastig te ontcijferen.

Daarom besloot ik mijn Oom en Tante nog eens te bezoeken om te vragen 
of zij misschien meer wisten van mijn vader.
Mijn tante was onmiddellijk enthousiast en bekeek de trouwakte met grote 
belangstelling.
Haar eerste reactie was dat die Meneer Volkmann NIET mijn vader was!
“Dein Vater ist ein Engländer !” zei ze.
Maar meer details wist ze mij op dat moment niet te vertellen. 
Later herinnerde ze zich nog wel wat meer,  
bijv. waar die militairen in dat dorp verbleven en dat ze plotseling 
moesten vertrekken!

One year later (1995)
The Marriagecertificate was in handwriting which was hard to read.
I remembered my aunt living in Germany very nearby. and I decided 
to visit her. She was surprisingly helpful to me.
Suddenly she revealed a kind of family secret: “your father isn’t this
Volkmann”, she said, “your father is a Britisch soldier!”
She also told me, 
the Britisch soldiers had to leave suddenly in Spring 1947

Via internet kreeg ik contact met een locale historicus een z.g. Heimatforscher 
in een naburig dorp, Rostrup. Hij vertelde mij veel over de oorlogsgeschiedenis 
van Duitsland 1940/45 en de wederopbouw.

Ik kocht Duitse en Canadese geschiedenisboeken over die tijd:
“The Victory Campain” van Col. C.P. Stacey en 
“Drei Jahre nach Null” van Trees, Whiting en Omansen.
Ook heb ik veel informatie van de "Bundeszentrale für politische Bildung"  gekregen.

Zodoende begreep ik steeds meer van die naoorlogse toedracht en waarom er 
na 1945 nog Britse militairen in Duitsland waren. 
Ook over de miljoenen Duitse burgers die uit allerlei gebieden zoals Oost Pruisen, 
Oost Pommeren, Silesië  enz. moesten vluchten en een plaats moesten krijgen in 
het verslagene Duitsland.

I knew nothing about this post war history of Germany . So I had to get some
information about it. A local historian explained the usefulness of BAOR to me.
He also explained the presence of millions of people coming from the east,
like Preusia, Pommern and Schlesien.



Langzamerhand kwam ik er achter welke Regimenten in Ammerland een belangrijke
rol hadden gespeeld.
De Canadezen hadden in Bad Zwischenahn tot medio 1946 hun plichten vervuld.
Daarna werden ze afgelost door de Britten. 
Dat was het begin van The Britisch Army of the Rhine (BAOR)
Vanuit Oldenburg, waar het 821^e Mil. Gov. Det. BAOR gevestigd was, 
werden kleinere gebieden aangestuurd.

Little by little I found out which Regiments participated in Ammerland to rebuild
the country. The Canadian left in 1946 to be replaced by the Britisch BAOR.



Nadat ik bovenstaand schema van Andreas Lembeck ontdekt had in het 
Staats Archief te Oldenburg dacht ik in mijn naïviteit, dat het niet zo moeilijk
kon zijn uit te zoeken welk Brits Regiment zich tussen 1946 en 1947 in de buurt 
van Bad Dreibergen had opgehouden.
Dat bleek echter een enorm misverstand te zijn.

Nu ik eenmaal met zekerheid wist dat het Britse eenheden waren, die vanaf 
juni 1946 in Noord Duitsland de z.g. "Besatzungs Regierung" (Bezettings Regering)   
vormden ging ik nogmaals bij mijn oom en tante op bezoek.
Ze was er stellig van overtuigd dat het een Britse militair was geweest, die 
destijds vlak bij ons ouderlijk huis in een soort huurwoning ondergebracht was 
(Jüchtern Bauernhaus). 
Mijn moeder hielp daar in de keuken en leerde daar mijn vader kennen. 
Aldus mijn tante.

Het enigste wat ik tot dusver concreet had, waren de herinneringen van mijn tante.
Mijn moeder had hem dus ontmoet in Jüchtern Bauernhaus.

- Wie waren destijds de eigenaren?
- Misschien hadden ze nog wel een gastenboek uit die tijd?
- Wisten ze misschien tot welk Brits Regiment die soldaten behoorden?
- Wellicht hadden ze ook nog wel foto's ?

Dit deel in mijn zoektocht heeft mij onnodig veel tijd (jaren) gekost. 

Ondertussen raakten mijn ordners overvol, meer dan acht kilo papier 
en ik wist nog steeds geen naam of adres !

After I discovered this scheme (by Andreas Lembeck) in the Staats
Archive of Oldenburg I thought now it wouldn't be so difficult to find
the Regiment my father served in. How wrong I was !
But one thing was for sure, it had to be an Englisch Regiment. Even my
aunt was quit sure is was an Englisch soldier with whom my mother
associated with.
So the only facts I had sofar were the memories of my aunt and the
presence of Britisch Regiments.
- how could I find out where he stayed in our neighborhood ?
- did the owners of that guesthouse keep a guestbook ?  
- perhaps they could tell me some information ?  
In retrospect this part of my search took unnecessary much time:
years infact.

Meanwhile, I collected over eight kilo’s of paper and I still hadn’t
any clue, no name, no addres, nothing . . .

De publiciteit zoeken
Begin 2005 besloot ik de plaatselijke media in Duitsland in te schakelen.



De "Nord-West Zeitung" is een vrij grote regio krant in Ammerland en ik kwam 
in contact met de journaliste Doris Grove-Mittwede (zie foto). 
Zij schreef een pagina vullend artikel over mijn zoektocht compleet met een oude
foto waar mijn grootouders samen met met moeder en haar zus op stonden.
Hieronder een klein stukje van het lijvige artikel

Publicity
In 2005 I decided to write an article in the local papers.
I got in though with Ms. Doris Grove-Mittwede a NWZ journalist.
She wrote a full page about my search and published an old picture
showing my grandparents,  my mother and her sister.

Nord-West Zeitung

Eigenen Vater nach einer Ewigkeit finden

SCHICKSALE Klaus Volkmann (22-10-1947) betreibt Nachforschungen und hofft 
auf Unterstützung von NWZ-Lesern
 VON DORIS GROVE-MITTWEDE, Marz-2005
Der gebürtige Dreiberger ist das Kind eines Besatzungssoldaten. Ob sein leiblicher
Vater Brite oder Kanadier ist, ob er noch lebt oder bereits verstorben ist, weiß der
57-Jährige nicht. Als ich mich für meinen Vater interessierte und Fragen stellte, 
traf ich auf eine Mauer, "Eine Mauer des Schweigens“, sagt Klaus Volkmann. 
„Diese will ich endlich einreißen, und ich hoffe, dass mir das auch nach so langer 
Zeit noch gelingt. Meine Mutter verriet mir leider nicht, wer mein leiblicher Vater ist,
sondern nahm ihr Geheimnis mit ins Grab.“

 

Veel reacties

Ondanks dit lijvige artikel kreeg ik niet de informatie waar ik op hoopte.
Wel heel veel reacties, zoals: 
"Goed dat je hierover durft te schrijven, want er zijn honderden zoniet duizenden 
anderen in dezelfde omstandigheden als jij maar die er niet over durven te praten!"
of:
"We wensen je veel geluk met je zoektocht!"
en meer van deze aanmoedigingen, maar GEEN aanwijzingen die ik kon gebruiken !

Despite this article I didn’t get the information I needed. But instead
a lot of positive reactions to cheer me up !

De doorbraak

Door alle gegevens nauwkeurig te rangschikken en goed te luisteren naar  
“mensen van toen”  en steeds maar weer met allerlei instanties  in contact 
te treden, zoals "Staats Archief Oldenburg", "Kerkarchief" en last but not least 
sloot ik mij aan bij "Vereniging Bevrijdingskinderen" te Apeldoorn. 

The breaktrough.
The internet is a very usefull instrument in cases like these. I got myself
in though with lots of organisations who possibly might have some
usefull information for me: Archives, Churches and last
but not least “The Dutch Assosation of Liberation Children””.



De Vereniging Bevrijdingskinderen had contacten en researchers in Amerika, 
Canada, Groot Brittannië en natuurlijk Nederland.
Helaas is deze Vereniging in 2006 gestopt met haar goede werk .

De toenmalige secretaris Wolfgang Oude-Aost gaf mij enkele zeer waardevolle 
aanwijzingen. Hij noemde o.a. het bestaan van de Duitse kinderbescherming.
Deze instelling zou in de naoorlogse jaren zich bezig hebben gehouden met 
de registratie van ongehuwde moeders om, indien nodig, kinderen onder 
voogdij te stellen.

Met deze nieuwe aanwijzing zocht ik in 2005 contact met het
"Jugendamt" te Westerstede.
Al snel kreeg ik bericht, dat men oude documenten op microfilm gevonden 
had waar mijn moeder destijds in 1947 bepaalde gegevens had vermeld 
aangaande mijn biologische vader !!

Engelse soldaat,  Jack Dunbar,   Manchester UK,  enzovoort enz. !

Dit was een doorbraak !

Met deze gegevens ging ik weer terug naar de Vereniging Bevrijdingskinderen.

Wolfgang Oude-Aost bracht mij in contact met Thea Schoenmaker, die de Britse
afdeling van de "Vereniging Bevrijdingskinderen" vertegenwoordigde.
Na de kennismaking werden mijn gegevens aan de Britse researcher 
Alistair Payne doorgegeven en hij ging op zoek naar 
Jack Dunbar te Manchester UK.

Zou hij nog leven?

Er brak een spannende tijd aan . . .

This Assosation had researchers working in the USA, Canada, Gr. Britain
and Holland. His secretary, Mr. Oude-Aost, advised me to contact Youth
Protection Offices in or around my birthplace Bad Zwischenahn.

So I got in though with an Office in Westerstede and they told me they
had the information I was looking for:
Britisch soldier – Jack Dunbar – Manchester UK .
That was a breaktrough !!
I informed the Assosation about this information and they ordered
Alistair Payne in the UK to start a search for Jack Dunbar from 
Manchester .
Would he be alive ?  
Exciting times were coming up.

                                                                                                                                  ^ up