anyway . . .  you won’t get ill !

Al gedurende mijn lagereschooltijd bekroop mij het gevoel, dat er "iets" met mijn 
naam aan de hand was.
Steeds bij bijzondere gelegenheden, zoals het inenten tegen kinderziekten en 
sportkeuring werd ik opgeroepen als "Klaus Volkmann".
Dat vond ik natuurlijk heel merkwaardig, want onze familienaam was "Mol",
waarom heette ik dan anders ?
During my primary schooltime I had this feeling “there is something wrong with
my name!”
At certain occasions, like being vaccinated to prevent child  deseases, I was called in
as “ Klaus Volkmann ”.
That was very odd in my point of view, because I thought my name was
Klaus Mol.
Why ??



staand v.l.n.r.: .?.v.Beek, Jan v. Achteren, Jannes de Dood, Wim Visscher, 
                          Gerard Fix, Klaus Mol, Martie v. Achteren, Henk Visscher
zittend v.l.n.r.: Hendrik v. Beek, Wieb Jonker en ... ?

Regelmatig werd ik dus met deze voorvallen geconfronteerd.
Mijn vriendjes begrepen er ook niets van, maar ze vonden het niet zo erg,
want Mol was veel makkelijker te onthouden.

Het liet mij echter niet los, dus bij tijd en wijle vroeg ik mijn moeder waarom 
men mij af en toe "Volkmann" noemde. Haar reactie was altijd nogal kort en koel:
"Het zal wel een vergissing van het Gemeentehuis zijn"  
Steeds werd ik met een smoesje afgescheept.
Even my schoolfriends didn’t understand, but for them it wasn’t a 
problem because the name “Mol” was much more easier to remember.
Now and then I asked my mother to explain these occasions. 
Her reaction  mostly was rather crude: 
“probably a mistake of the Townhall Administration“, she answered.
I always felt turned down.

In 1961 moest ik mijn Getuigschrift van de Lagere Technische School ondertekenen. 
Duidelijk leesbaar ondertekende ik met "Klaus Mol !"
De Directeur reageerde onmiddellijk: 
"Dat is niet goed, je weet je eigen naam toch wel?"
Nadat hij mij duidelijk had gemaakt dat mijn naam  "Volkmann"  was,
moest ik een nieuw Getuigschrift ondertekenen met de naam Klaus Volkmann.
Thuis liet ik het Getuigschrift en de cijferlijst zien, maar er werd niets over 
mijn handtekening gezegd.

Vanaf dat moment besloot ik als "Klaus Volkmann" verder te gaan.

In 1961 I had to sign my School Certificate - Technical Education. 
I wrote down my name: “Klaus Mol”, and almost instantly 
the headmaster cried out: ”that’s wrong, don’t you know your own name?”
At home I told my mother about the incident at school, 
but again her reaction was cool and she felt no need to comfort me.  

From that moment on I decided my 
futurename would be “ Klaus Volkmann !”

Mijn ouderlijk huis staat nog steeds in Bad Dreibergen aan de rand
van het Zwischenahner Meer.
Opa (Gerrit Mol) is hier samen met zijn kamaraad Jan Smink, van 
1902 - 1928 beroepsvisser geweest.

My childhood home is stil standing at de lakeside of the 
Zwischenahner Meer.
My grandfather (Gerrit Mol) had a living there as a fisherman.




   

Het is gelegen in Noord-Duitsland, ter hoogte van Oldenburg. 
De landstreek waarin deze steden en dorpen liggen heet Ammerland.   

Omdat ik mijn moeder niet meer lastig wilde vallen met mijn indringende vragen 
ben ik in 1993 begonnen met het schrijven van een brief aan het 
Nederlandse Rode Kruis.
Al snel kreeg ik bericht, dat ik mijn vragen beter aan het Duitse Rode Kruis kon richten omdat het zich merendeels in Duitsland heeft afgespeeld.
In 1994 overleed mijn moeder en voelde ik mij een stuk vrijer in mijn voornemen:

Ik wilde weten wie mijn vader was . . . 

It’s situated in the North of Germany nearby Oldenburg , Ammerland
district.
Because I didn’t want to upset my mother with questions about her 
former private life I started 1993 writing a letter to the Dutch Red Cross.
They advised me to contact the German Red Cross Organisation.
After my mother deceased in 1994 I felt free starting a search.

I wanted to find out: "who is my father . . . "

                                                                                                                         ^  up